Finansowanie nabycia lub wytwarzania nowego składnika aktywów z kredytu czy pożyczki wiąże się z dodatkowymi kosztami, takimi jak odsetki, prowizje czy ubezpieczenie kredytu. Stanowią one koszty finansowania zewnętrznego. Temat ten został szczegółowo opisany w Międzynarodowym Standardzie Rachunkowości nr 23: Koszty finansowania zewnętrznego.

MSR 23 Koszty finansowania zewnętrznego ma na celu przedstawienie podejścia księgowego do kosztów finansowania zewnętrznego. Standard ten wymaga niezwłocznego zaliczenia kosztów finansowania zewnętrznego w ciężar kosztów. Dopuszczone jest również podejście alternatywne, polegające na aktywowaniu tych kosztów finansowania zewnętrznego, które są bezpośrednio powiązane z nabyciem, budową lub wytworzeniem dostosowywanego składnika aktywów. Standard nie dotyczy rzeczywistych lub dających się przypisać kosztów kapitału własnego, łącznie z kapitałem uprzywilejowanym, niezaliczonym do zobowiązań.

Koszty finansowania zewnętrznego i dostosowany składnik aktywów

Koszty finansowania zewnętrznego są to odsetki oraz inne koszty poniesione przez jednostkę w związku z pożyczeniem środków. Mogą one składać się z:

  • odsetek z tytułu kredytu bankowego w rachunku bieżącym oraz odsetek od krótkoterminowych i długoterminowych pożyczek i kredytów;
  • amortyzacji dyskont lub premii związanych z pożyczkami i kredytami;
  • amortyzacji kosztów poniesionych w związku z uzyskaniem pożyczek i kredytów;
  • obciążeń finansowych z tytułu umów leasingu finansowego, ujmowanych zgodnie z MSR 17 Leasing;
  • różnic kursowych powstających w związku z pożyczkami i kredytami w walucie obcej, w stopniu, w jakim są uznawane za korektę kosztów odsetek.

Kolejnym pojęciem wyróżnionym przez standard jest dostosowany składnik aktywów. Jest to taki składnik aktywów, który wymaga znacznego okresu czasu niezbędnego do przygotowania go do zamierzonego użytkowania lub sprzedaży. Przykładami dostosowywanych składników aktywów są zapasy, w przypadku których doprowadzenie ich do stanu zdatności do sprzedaży wymaga upływu znacznego okresu czasu, a także zakłady i urządzenia produkcyjne i energetyczne oraz nieruchomości. Pozostałych inwestycji oraz zapasów produkowanych w sposób rutynowy lub wytwarzanych w dużych ilościach w sposób powtarzalny w ciągu krótkiego okresu czasu nie zalicza się do dostosowywanych składników aktywów. Podobnie aktywów, które są gotowe do ich zamierzonego użytkowania lub do sprzedaży z chwilą ich nabycia, także nie zalicza się do aktywów dostosowywanych.

Koszty finansowania zewnętrznego – podejście wzorcowe

Podejście wzorcowe opisane w standardzie wskazuje na najprostszy sposób ujęcia kosztów finansowania zewnętrznego. Zgodnie z MSR 23 koszty finansowania zewnętrznego ujmuje się jako koszty w okresie, w którym je poniesiono, niezależnie od sposobu wykorzystania pożyczki lub kredytu. Ponadto jednostka gospodarcza powinna w sprawozdaniu finansowym ujawnić zasady (politykę) rachunkowości przyjęte do kosztów finansowania zewnętrznego.

Dostęp możliwy dla zalogowanych użytkowników serwisu. Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.

Zaloguj Zamów prenumeratę

Zobacz również

Zastosowanie MSSF po raz pierwszy

CiRZ_02_41.jpg

Ustawodawca w ustawie o rachunkowości umożliwił wybranym podmiotom dobrowolne przejście na sporządzanie sprawozdań finansowych zgodnie z MSSF/MSR. Wybór ten wiąże się zarówno z korzyściami, jak i trudnościami, które przedsiębiorca może spotkać, gdy będzie sporządzać sprawozdania finansowe zgodnie z MSSF po raz pierwszy.

Czytaj więcej

Mikrorachunki w biurze rachunkowym – korzyści i zagrożenia

CiRZ_02_36.jpg

Od 1 stycznia 2020 r. każdy podatnik posiada swój własny indywidualny rachunek podatkowy (mikrorachunek). Biura rachunkowe muszą pamiętać, by wprowadzić numery mikrorachunków swoich klientów do używanych przez siebie systemów księgowych, tak, by każdą płatność z tytułu PIT CIT i VAT wykonywać na indywidualny rachunek podatkowy podatnika (klienta biura rachunkowego).

Czytaj więcej

Obowiązek raportowania schematów podatkowych z perspektywy wspomagającego

CiRZ_02_32.jpg

Implementacja rozwiązań przewidzianych Dyrektywą Rady (UE) 2018/822 z dnia 25 maja 2018 r., zobowiązującej do raportowania schematów podatkowych, w zasadniczy sposób zmodyfikowała zakres obowiązków pracowników działów finansowych przedsiębiorstw. Obecnie, poza analizą potencjalnych skutków podatkowych planowanych transakcji, najważniejszym zagadnieniem, wymagającym weryfikacji, jest ustalenie, czy dana transakcja stanowi schemat podatkowy, a jeżeli tak, to kto, kiedy i w jaki sposób powinien dany fakt zgłosić Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

Czytaj więcej

Numer bieżący

Polecamy

Przejdź do

Partnerzy

Reklama